Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Digital Storytelling - Lotte Dijkstra

Digital Storytelling - Lotte Dijkstra




DST LIVE - Breaking the Silence

Posted at 22:56, 1/11/2006

Project: De bezetting door de ogen van Israëlische soldaten.

Organisatie: Breaking the Silence

Plaats: Israel

 

Kort geleden trok een artikel in de Volkskrant mijn aandacht, een citaat: 'Met een unieke expositie over het soldatenleven in Hebron deed Breaking the Silence twee jaar geleden voor het eerst in Israël van zich spreken. Foto's gemaakt door soldaten waren gecombineerd met getuignissen van soldaten op video. Onder de titel 'De bezetting door de ogen van Israëlitische soldaten' is die tentoonstelling vanaf maandag te zien in Nederland...'

 

Het project

De tentoonstelling laat zien hoe het Israëlische leger te werk gaat en hoe het dagelijkse leven eruit ziet voor mensen die in de bezette gebieden leven. In de naam van alle Israëliërs worden in de bezette gebieden gruwelijke misstanden gepleegd. 'Je vertelt niet hoe je een jongen van 14 hebt doodgeschoten of een vrouw van 70 hebt vernederd bij een checkpoint'.

Yehuda Shaul zwijgt niet. Hij is de oprichter van Breaking the Silence, een kleine organisatie van oud-dienstplichtigen. Sinds 2004 proberen zij de Israëlische bevolking te doordringen van de werkelijkheid van Hebron, Nablus, Khan Youlis en al die andere steden die het televisiejournaal halen.

 

'Ons doel is de Israëlische samenleving zich te laten afvragen: wat zijn onze morele grenzen? Waar zeggen we ja tegen en waar zeggen we nee tegen? Het leger is een tak van de samenleving, soldaten doen hun werk namens ons. Wij hebben het leger bijna veertig jaar geleden de opdracht gegeven een bezetting uit te voeren. Het leger heeft nooit verteld wat de prijs van die bezetting is en wij hebben nooit onze oren en ogen geopend om te horen en te zien wat die prijs is. Het is tijd om dat te doen'.

 

In de kleine Galerie De Levante in Amsterdam hangen foto's die door Israëlische ex-soldaten zijn gemaakt. De foto's zijn genomen als een aandenken en onder iedere foto hangt een bordje met een citaat van een van de soldaten. Veel foto's zijn op het eerste gezicht niet echt schokkend, maar vaak zie je pas echt wat er te zien is na het lezen van de citaten. Er zijn een aantal behoorlijk schokkende foto's te zien, zoals een foto van een lachende soldaat poserend bij het lijk van een terrorist die hij net heeft doodgeschoten.

 

De soldaten vertellen over wat voor verschrikkelijke dingen ze hebben gezien of waaraan ze zelf hebben meegedaan. Ze zijn onherkenbaar in beeld gebracht, van veel personen is de stem verdraaid. 'Ik was een monster', zegt een van de mannen. En het vervelende is, dat je je na het zien van de tentoonstelling en het horen van de verhalen, kan voorstellen dat je dat wordt. In de omstandigheden waarin de soldaten verkeren, met de opdrachten die ze daar krijgen, raak je vanzelf je morele grenzen uit het oog. Je verliest jezelf en gaat dingen doen die je nooit voor mogelijk hield.

 

'... hier, vanuit dit gebouw op de heuvel schoten we 's nachts machinegeweer-granaten af op de woonwijk aan de overkant. Meestal was er eerst op ons geschoten, maar waar vandaan precies werd gevuurd, hebben we vier maanden lang niet geweten. We moesten gewoon terugschieten. Ik schrok de eerste keer. Ik haalde de trekker zo kort mogelijk over, om zo weinig mogelijk granaten af te schieten. Maar na verloop van tijd wen je er aan: je ziet de gevolgen van de beschietingen toch nooit. Aan het einde van de week keek ik overdag al uit naar het uurtje schieten in de avond...'

 

 

Het volgende stuk uit het artikel raakte en lijkt me daarom een goede afsluiting van deze analyse:

'Vaak zeggen Israëli's dat ze opgehouden zijn zich druk te maken over de toestand in de Westoever en de Gazastrook.... Maar het gaat er niet om dat je je druk maakt over de Westoever, maar dat je wéét wat daar gebeurt. Opdat niemand later zegt: "Maar dat heb ik nooit geweten".'

Voor meer informatie: http://www.breakingthesilence.org.il


DST DIGITAAL - Women in Journalism

Posted at 15:38, 31/10/2006

Project: Women in Journalism

Organisatie: WPCF Oral History Project

Plaats: Amerika

URL: http://npc.press.org/wpforal/ohhome.htm

Laatst geraadpleegd op: 31-10-2006

 

Tijdens mijn zoektocht naar DST-projecten kwam ik Women in Journalism tegen. Het project ontving in 1998 de Forrest C. Pogue Award van OHMAR (Oral History in the Mid-Atlantic Region). Met het doel Oral History te promoten en een hoge kwaliteit in dit veld te bevorderen, creeerde OHMAR deze jaarlijkse award voor bijzondere bijdragen aan Oral History.

 

Het project

Women in Journalism bestaat uit zeer uitgebreide en verhalende interviews met vrouwelijke journalisten die, met hun carriere in de journalistiek sinds de jaren '20, een bijzondere bijdrage hebben geleverd aan de maatschappij. De bijna 60 interviews geven een belangrijk documentair beeld van de ervaringen van vrouwen die geaccepteerd probeerden te worden in de harde wereld van de journalistiek. Ze vertellen over de vooroordelen, veranderende rollen, verwachtingen, kansen en beperkingen die vrouwen in de Amerikaanse samenleving tegenkwamen.

 

 

De verhalen

De verhalen in dit project zijn heel uitgebreid en interessant, ze schetsen een goed beeld van de sfeer en instelling in die tijd. De vrouwen beschrijven vaak een hele carriere of zelfs een heel leven, kon me er tijdens het lezen erg goed in verplaatsen. Voor minder geinteresseerde gebruikers zijn de verhalen misschien net té lang, bij uitgeschreven interviews van meer dan 30 pagina's is het moeilijk je aandacht bij te houden. De verhalen zijn vastgelegd aan de hand van interviews, in de transcripten zijn ook de vragen van de interviewer opgenomen. Ik zelf hou niet echt van deze vorm van weergeven. Ik ben ik me er degelijk van bewust dat er vragen gesteld zijn, maar ik hoef ze geloof ik niet te zien. De uitgeschreven vragen storen in het verhaal.

 

De website

De website die bij het project hoort, is vrij eenvoudig en onaantrekkelijk. Er kan veel meer gedaan worden op het gebied van vormgeving, gebruiksvriendelijkheid, zoekmogelijkheden en doorverwijzingen. De website bestaat nu alleen uit tekst, hij is heel onoverzichtelijk en het trekt niet aan om verder te zoeken naar de inhoud, terwijl die juist erg interessant is.

Een kort citaat of een samenvatting op basis waarvan de gebruiker voor een interview kan kiezen zou leuk zijn. Ook kan ik me voorstellen dat beeldmateriaal een interessante rol kan spelen in dit project. Een foto van de vrouw die aan het woord is bij de tekst zou ook goed werken om het geheel te verlevendigen.


Kort en bondig

Posted at 15:02, 31/10/2006

Mijn reflecties op de DST-projecten die ik heb bezocht of gezien, zijn steeds veel te lang. Sorry! Ik neem het me toch steeds voor om kort en bondig te vertellen. De volgende berichten zullen compacter zijn. Mocht er dan nog behoefte zijn aan uitleg of onderbouwing, ik wacht op reacties, ik geef mn mening graag...

DST DIGITAAL - The Love Story Project

Posted at 14:11, 25/10/2006

Project: The Love Story Project

Organisatie: Goethe Instituut

Plaats: Cairo

URL: www.xxlove.thalhofers.net

Laatst geraadpleegd op: 25-10-2006

 

Inderdaad... hij bestaat al.

Bij het onderzoek voor ons eigen project kwamen we dit project tegen. En het heeft érg veel raakvlakken met ons plan. Gelukkig verschilt het er in een aantal opzichten ook van.

Een analyse...

 

Het project

The Love Story Project is een groeiende verzameling verhalen over liefde. Het project begon in 2003 in Cairo toen Florian Thalofer en Mahmoed Hamdy een paar vrienden vroegen naar hun definitie van liefde. In 2004 vroegen enkele studenten van de Nanyang Academy of Fine Arts in Singapore deze zelfde vraag aan hun vrienden. In 2005 was The Love Story Project te gast in Dublin, in 2006 werd de verzameling verhalen uitgebreid in NewYork.

 

Mensen met heel verschillende culturele

achtergronden praten over een onderwerp:

liefde. Deze verzameling verhalen, inzichten

en herinneringen geeft een mooi beeld van de

vele verschijningsvormen van liefde, ook

verschaffen ze een mooi inzicht in de culturen

van de verschillende vertellers.

 

The Love Story Project is een video-archief

dat bekeken worden via internet. Het is als

het ware een veranderende, dynamische

documentaire over liefde.

 

Reflectie op het project

Het thema liefde is heel algemeen, maar wordt in dit project heel verschillend benaderd. De ene persoon vertelt over zijn huidige liefdessituatie, de ander deelt een herinnering, maar er worden ook persoonlijke definitie's van liefde gegeven. Ook worden er verschillende 'subthema's' van liefde behandeld, de verhalen gaan over het huwelijk, ruzie, homoliefde, jeugdliefde en vele andere aspecten die bij de liefde komen kijken. Dit zorgt voor een heel verrassend en boeiend geheel.

 

De website die bij het project hoort, ziet er heel eenvoudig uit. Er is (godzijdank) geen gebruik gemaakt van hartjes en duifjes, want die heb ik in mijn zoektocht naar soortgelijke projecten genoeg gezien. De website ziet er heel stijlvol uit, er zijn een paar zwartwitfoto's op te zien en een minimale hoeveelheid tekst. Om de verhalen te kunnen zien, moet je een keer voor 'See it' kiezen, daarna verschijnt er onder in het scherm een balk met fotootjes. Wanneer je op een van de foto's klinkt zie je wat de gene die op de foto staat vertelt. Er is dus geen onderverdeling in thema's en filmpjes zijn niet op te zoeken. De balk fotootjes verandert steeds, je moet dus als het ware door de verhalen heen 'zappen'. Dit verrassingseffect werkt aan de ene kant verslavend, aan de andere kant is het niet praktisch wanneer je bijvoorbeeld een filmpje (nog een keer) wil bekijken. Ook weet je niet hoeveel filmpjes er zijn en welke je al gezien hebt.

 

In het project zijn vooral jonge mensen aan het woord. Heel duidelijk komen de verschillende culturen en opvattingen van deze jonge mensen naar voren. In ons project zal iedereen iets mogen vertellen, we hebben juist het liefst vertellers van alle leeftijden en achtergronden. De cultuurverschillen zullen in ons project niet de rode draad vormen, maar ik kan me voorstellen dat ze er wel in te zien zullen zijn.

 


DST LIVE - Het Dolhuys

Posted at 14:34, 24/10/2006

Organisatie: Het Dolhuys, museum van de psychiatrie

Plaats: Haarlem

 

Het Dolhuys is het museum van de psychiatrie in Nederland. In het museum wordt vooral door patienten vertelt wat gekte betekent. Overal kun je als bezoeker naar de verhalen van psychiatrische patienten luisteren. Alle vertellers hebben een andere stoornis, hierdoor zijn de verhalen heel verschillend. Je krijgt als bezoeker een beeld van schizofrenie, gedragsstoornissen en depressies, patienten vertellen met welke problemen je te maken krijgt, en hoe je die steeds weer moet overwinnen. De verhalen zijn heel eerlijk, open en persoonlijk, patienten praten over hele kleine en kwetsbare dingen. Ik heb groot respect voor de mensen die hier hun verhaal hebben verteld.

Deze betrokkenheid bij de vertellers is erg belangrijk voor het museum. Een van de doelstellingen van het museum is ook het 'anders zijn' uit het verdomhoekje halen en 'gekte' bespreekbaar te maken. 1 op de 4 Nederlands heeft wel eens te maken met de GGZ (Geestelijke Gezondheids Zorg).

 

Een specifiek gedeelte van het museum bestaat uit twee dolcellen, cellen waarin 'gekken' vroeger werden opgesloten om te kalmeren. De cellen zijn klein, donker en erg muf. In deze cellen zijn filmfragmenten te zien van hoe patienten in zo'n cel werden vastgebonden en opgesloten. Het komt erg dichtbij als je zelf in de kleine cel staat en iemand verteld hoe het was om daar in te worden opgesloten, ik werd zelf lichtelijk paniekig.

 

In de grootste zaal van het museum kun je als bezoeker gebruik maken van een audiotour. Met een stethoscoop (fantastisch, maar op den duur een klein beetje pijnlijk) kun je verhalen beluisteren bij schilderijen, foto's en objecten die iets te maken hebben met psychiatrie. Deze verhalen worden zowel verteld door patienten als door psychiaters. Bij sommige objecten kun je het verhaal van twee kanten beluisteren. Bij de dwangstoel bijvoorbeeld, vertelt een psychiater over de noodzaak van de stoel, maar ook kun je kiezen voor het verhaal van een patient die er meerdere malen in heeft gezeten.

 

Het Dolhuys draait om persoonlijke verhalen van mensen met een psychische stoornis, maar je kunt als bezoeker ook een zelftest doen, vragen stellen aan een psychiater en film- en televisiefragmenten over psychiatrie bekijken. De verhalen die verteld worden komen, ook door de omgeving, erg goed aan. Sommige grijpen aan. Over de manier van vertellen is erg goed nagedacht, daarnaast is het museum erg mooi opgezet en vormgegeven. Hiervoor ontving het museum vorig jaar de Nederlandse Designprijs.

Voor meer informatie: www.hetdolhuys.nl


DST LIVE - 'Nu begrijp ik alles'

Posted at 10:14, 23/10/2006

Project: 'Nu begrijp ik alles'

Organisatie: Imagine Identity and Culture

Plaats: Amsterdam Zuidoost

 

Afgelopen week heb ik met een aantal medestudenten de audio-fietsroute 'Nu begrijp ik alles' van Imagine IC afgelegd. De fietsroute draait om het stadsdeel Amsterdam Zuidoost en duurt ongeveer anderhalf uur. Het was voor mij de eerste keer dat ik een location based project bezocht.

 

Doel van het project

Voor we begonnen met de fietstocht kregen we een korte uitleg over het project. De fietsroute is bedoeld toeristen, nieuwsgieringen, studenten en voor mensen die in de buurt werken, maar de omgeving eigenlijk niet kennen. De bedoeling van de fietroute is dat het slechte beeld dat het stadsdeel heeft, verbeterd wordt. Clichés moeten door dit project worden weggenomen.

 

Het project is ontwikkeld door beeldend kunstenaar Dick Verdult, hij is werkzaam bij het IBW (Instituut voor Betaalbare Waanzin) en is daarnaast musicus.

 

De fietstocht

Het belangrijkste onderdeel van de audio-fietstocht was de MP3-speler met instructies, verhalen en muziek- en geluidsfragmenten. Daarnaast kreeg iedere deelnemer een set van 5 kaarten, waarop de route schematisch was aangegeven. De route bestond uit 5 delen, aan het eind van ieder traject moesten de deelnemers de fiets op slot zetten en in de omgeving gaan rondkijken. De fietsroute voerde ons langs hoogbouw, woonwijken en scholen, een moskee, een winkelcentrum en door het park langs de Gaasperplas.

 

Reflectie op het project

Ik ben bang dat mijn mening over dit project niet al te positief is. De redenen hiervoor zal ik hieronder toelichten.

  • Het eerste dat me opviel waren de vervelende stemmen en irritante geluidseffecten. Als je anderhalf uur lang, tijdens het fietsen geluid binnen krijgt, moet dit wel prettig en ietwat rustig zijn. De stemmen en vooral de geluiden die bij dit project gebruikt werden waren allesbehalve prettig en rustig. Er leek bij de keuze ook totaal niet nagedacht te zijn over de doelstelling en de doelgroep. Het imago van een stadsdeel verbeteren is een serieus doel, de doelgroep is volwassen; deze tour leek eerlijk gezegd voor kinderen gemaakt te zijn.
  • Ook de inhoud klopte niet met de doelstelling en de doelgroep, ik heb maar heel weinig gehoord dat mijn beeld van Amsterdam Zuidoost had kunnen veranderen. De tour was niet informatief, niet vermakelijk, er werd alleen maar gekletst en gezongen. Er is amper een link tussen de plaats waar de fietser zich bevindt en de inhoud, terwijl dit medium daar juist zo goed voor gebruikt kan worden. Er hadden heel goede verhalen verteld kunnen worden door bewoners van de buurt, die de fietser te horen krijgt bij het voorbij fietsen van de woning van de verteller. Dit had meteen een beter beeld gegeven van de buurt dan de vorm waarvoor nu gekozen is. Wat ik erg typerend vond, was dat aan het Bijlmermonument zonder al te veel uitleg voorbij werd gefietst, terwijl fietsers 100 meter verderop de fiets moesten parkeren om een winkelstraatje te bekijken. Ook denk ik dat de doelgroep niet op deze inhoud zit te wachten. De gebruiker van de tour wordt totaal niet serieus genomen, terwijl die toch zowel geld als tijd in het project investeert.
  • De fietser legt een behoorlijke route af tijdens dit project. Als dit voor je project nodig is, moet je mensen wel goed instrueren over de route. Het aangeven van de route gebeurde naar mijn idee niet goed; voor het fietsen werd de route kort uitgelegd, tijdens het fietsen werden weinig tot geen aanwijzingen gegeven. Ik snap dat de timing bij iets dergelijks erg lastig is, maar het is voor een dergelijk project wel belangrijk dat er geen problemen en irritaties ontstaan en dat mensen niet verkeerd rijden.

De vorm en inhoud van het project klopten naar mijn mening niet goed met de doelstelling en de doelgroep die van te voren aangegeven was. Ik ben er van overtuigd dat je daar bij het opzetten van een project juist erg goed mee bezig moet zijn. Je doel en uiteindelijke deelnemers moet je constant in je achterhoofd houden. Ik was een erg goede testpersoon, ik kom vaak in het stadsdeel zonder het echt te kennen en de Bijlmer is voor mij niet de buurt met het beste imago. Ik kwam ronduit chagrijnig terug van de tocht, ik voelde me echt een beetje voor paal gezet. Een project moet wel voldoen aan de aanvankelijke verwachting, zeker als je je doel zo hoog stelt moet je daar wel iets van waar maken. En als gebruikers het gevoel hebben dat ze niet serieus genomen worden, is dat zeker een slechte zaak.

 

Het project wordt mede mogelijk gemaakt door SKOR (Stichting Kunst in Openbare Ruimten) en het stadsdeel Amsterdam Zuidoost.

De kunstbenadering is naar mijn idee niet de juiste om de gestelde doelen mee te bereiken. Het zou totaal losgekoppeld moeten worden, het was erg interessant geweest om een fietstocht met een kunstinsteek te ontwikkelen; een heel visueel gerichte tocht. Nu zijn beide doelen niet bereikt, het beeld van het stadsdeel is in mijn hoofd niet verbeterd, en het kunstaspect was totaal niet terug te vinden.

Dat voor dit project onder het mom van 'City Marketing' geld van de gemeente is gebruikt, vind ik ronduit slecht. Het stadsdeel zal er weinig van terugzien, ik vraag me serieus af hoeveel en wat voor mensen deel zullen nemen aan deze route en watvoor gevoel ze erbij krijgen. Er moet denk ik goed naar dit project worden gekeken voor er wordt begonnen met de volgende audiofiets- en wandeltours die al op het programma staan.

 

Om af te sluiten

Het leek ons gevaarlijk om door de stad te fietsen met een audiotour op je hoofd, toen dit aspect genoemd werd, werd er heel verrast op gereageerd. Alsof daar nog totaal niet over nagedacht was. Ik ben erg benieuwd naar de voorbereidingen die aan dit project vooraf zijn gegaan...

Voor meer informatie: www.imagineic.nl

 


Love Story Project

Posted at 14:48, 21/10/2006

Na een ochtend zeer bevlogen en hard werken op school, hadden Barbara en ik een heel helder beeld van het project wat we willen opzetten. Het project gaan Love Story heten, mensen kunnen via dit project bijzondere herinneringen en persoonlijke verhalen op het gebied van liefde delen met hun (naaste) omgeving.

Jammer alleen dat toen we het verslag naar onszelf toe wilden mailen, om er thuis aan door te gaan, het bestand nergen meer te vinden was... Nergens! ICT-Helpdesk erbij, kon ook geen wonderen verrichten, wij lichtelijk gedeprimeerd weer naar huis. Inmiddels is alles hersteld en is ook de bevlogenheid weer terug, het verslag zin in elkaar, het eerste interview is afgenomen. Het Love Story project komt er!


DST DIGITAAL - Vertel je verhaal

Posted at 19:54, 18/10/2006

Project: SchoolTV Vertel je verhaal

Organisatie: Teleac/NOT

Plaats: Nederland

URL: http://www.schooltv.nl/vertellen/index.jsp

Laatst geraadpleegd op: 13-10-2006

 

Het project

Op deze website vertellen kinderen hun verhaal. De gefilmde verhalen mogen over alles gaan, je vindt er blije verhalen, verdrietige verhalen, kattekwaadverhalen en spannende verhalen. Het project is nu afgelopen, maar kinderen konden op de website een formulier invullen en zu hun verhaal naar de redactie van SchoolTV sturen. De beste verhalen zijn uitgezocht, de vertellers van deze verhalen kregen een workshop en maakten hun eigen filmpjes. Deze filmpjes zijn terug te vinden op de website, de allerbeste zijn uitgezonden op televisie.

 

Reflectie op het project

Ik vind het een heel leuk project, de filmpjes zijn leuk om naar te kijken. Deze inhoudelijke kwaliteit behaal je alleen door, zoals is gebeurd, de verhalen te screenen voor de opname. Zeker bij kinderen. De filmpjes worden afgewisseld met fotomateriaal, de teksten worden door de kinderen zelf ingesproken.

De website is helder vormgegeven en past goed bij de doelgroep. Het enige nadeel vind ik hier dat je voor het bekijken van de filmpjes afhankelijk bent van een bepaald programma op je computer. En al heb je dit programma, dan nog besluiten de filmpjes af en toe zelf dat ze er geen zin in hebben. Hier ontkom je waarschijnlijk niet aan als je je verhalen op een andere manier dan als geschreven teksten wil aanbieden.

Het project moet vooral ook heel leuk en leerzaam zijn geweest voor de kinderen die meededen!

 

Marjoleins nieuwe broer AmenouEen vliegtuig boven de BijlmerMandy is verliefdIris kijkt op haar leven terugDe brommer van JochemSteven op de skatebaan


DST DIGITAAL - Born in Slavery

Posted at 17:57, 13/10/2006

Project: Born in Slavery

Organisatie: The Federal Writers' Project, 1936-1938, American Memory, The Library of Congress

Plaats: Amerika

URL: http://memory.loc.gov/ammem/snhtml/snhome.html

Laatst geraadpleegd op: 13-10-2006

 

Voor zover ik wist, waren Digital Storytelling en Oral History vrij nieuwe vormen van informatie verzamelen en bewaren. Tot mijn grote verbazing kwam ik dit project uit de jaren '30 tegen. Een veel ouder project dus, en zo'n mooi voorbeeld...

 

Het project

Born in Slavery bevat meer dan 2300 geschreven verhalen en ruim 500 zwart-wit foto's van voormalige slaven. Ongeveer 200 van deze foto's zijn nog nooit eerder opengesteld voor publiek.

Tijdens de depressie tussen 1936 en 1938 stuurde het WPA Federal Writers' Project (WPD)schrijvers zonder werk uit om gewone mensen te interviewen en hun verhalen op te schrijven. In de staten Florida, Georgie, South Carolina en Virginia werden veel verhalen vastgelegd van mensen die eens als slaaf hadden gewerkt. Met name de verhalen van deze ex-slaven trokken de aandacht van de FWP, kort daarna werd de opdracht gegeven om ook in de overige staten op zoek te gaan naar verhalen van voormalige slaven. De schrijvers kregen specifieke instructie over het stellen van de juiste vragen en over het vastleggen van de gesproken dialecten.

 

Deze dialecten zijn duidelijk terug te vinden in de geschreven verhalen. Doordat de spreektaal wordt behouden, komt het verhaal veel meer tot leven. Het is heel duidelijk een verteld verhaal. Aan de andere kant komt het misschien heel simpel over, het is tot een soort stereotype 'slaventaal' verworden, dit komt voor sommige mensen beledigend over. Met dit soort dingen moet je als maker van een dergelijk project erg goed rekening houden.

 

 

De verhalen

De verhalen zijn vastgelegd tussen 1936 en 1938. Rond 1940 zijn de verhalen op typmachines uitgewerkt. Van deze documenten zijn scans gemaaktk, deze scans zijn onbewerkt in het digitale project opgenomen.

De meeste mensen hebben hun levensverhaal verteld, veel verhalen zijn meer dan 500 pagina's lang. In de verhalen komen familie, hun baas, hun werk, de oorlog en de vrijlating voor. Het project geeft niet alleen een (soms wel heel gedetailleerd en pijnlijk) beeld van de slavernij, maar ook van een hele periode. De verhalen zijn persoonlijk, aangrijpend en soms ook verrassend optimistisch en humoristisch. Dit project bevat kostbaar en interessant historisch materiaal dat koste wat het kost bewaard moet blijven.

 


DST LIVE - Nieuw Land

Posted at 12:16, 12/10/2006

Organisatie: Nieuw Land Erfgoedcentrum

Plaats: Lelystad

 

Het Nieuw Land Erfgoedcentrum vlakbij Lelystad vertelt het verhaal van de grootste polder ter wereld. Het vertelt de geschiedenis van de bewoners van de regio die nu provincie Flevoland heet.

In het centrum krijg je als bezoeker een audiotour waarmee je langs alle delen van de tentoonstelling gaat. Deze audiotour werkt met infrarood signalen, bij het bereiken van een volgend deel van de tentoonstelling gaat het nieuwe audiofragment vanzelf van start.

 

De tentoonstelling begint met een presentatie van de inpolderingen in de Zuiderzee. Cornelis Lely zelf verteld over het project dat hij ontwikkelde. Hierna doe je als bezoeker een stap terug in de tijd en hoor je het verhaal van de Swifterbanders uit de prehistorie, een verhaal van rovers en zeevaarders en vervolgens kom je terecht in 1825 op het eiland Schokland. Hier hoor je het persoonlijke verhaal van een vrouw die op Schokland woonde terwijl het eiland langzaam in zee verdween. Deze vrouw heeft echt bestaan, haar overlijdenscertificaat wordt in het museum tentoongesteld. Haar verhaal is gebaseerd op registraties in geboorteregisters, trouw- en overlijdensakten, de rest van het verhaal is verzonnen. Dit is dus een voorbeeld van waar ik het net geen Oral History vind. Ik snap heel goed dat het museum dit gedaan heeft, maar voor mij is het net niet echt en dus net niet leuk.

 

Hierna volgen vertellen een aantal mannen over de inpoldering van Flevoland en hoe zij daar zelf aan meegewerkt hebben. Tijdens het audiofragment worden filmpjes getoond van het bouwen van de dammen. Aan deze filmpjes is niet te zien welke mannen het zijn die het verhaal vertellen. Vervolgens hoor je het verhaal van twee mensen die bij de eerste groep bewoners van Flevoland hoorden en daar zelf hun boerderij hebben opgebouwd. Deze laatste twee verhalen vond ik erg boeiend, je hoort het werkelijke verhaal dat in het museum extra betekenis krijgt. Het museum heeft een slimme keuze gemaakt en de inpoldering vanuit het menselijk perspectief benaderd. Het was een heel ander soort tentoonstelling geworden wanneer dit vanuit technisch perspectief was gebeurd.

Voor meer informatie: www.nieuwlanderfgoedcentrum.nl


DST LIVE - Nederlands-Indië

Posted at 17:15, 6/10/2006

Project: Nederlands-Indië

Organisatie: Tropenmuseum

Plaats: Amsterdam

 

Een van de permanente tentoonstellingen in het Tropenmuseum in Amsterdam is Nederlands Indië. Nederlands-Indië, Oost-Indië, Indië en de Oost zijn namen voor Indonesië in de tijd van de Nederlandse overheersing. De tentoonstelling gaat dan ook over deze periode van 350 jaar Nederlands kolonialisme en de mensen die daar toen leefden.

 

Het onderdeel van de tentoonstelling dat in verband met DST vooral interessant was, was de verzameling wassen beelden die de verhalen vertelden van personen uit Indië in het begin van de 20e eeuw. Zo werd er een koloniale bestuursambtenaar verbeeld, maar ook een KNIL-soldaat, een kunstenaar, inlandse ambtenaar, een plantagehouder, een huisvrouw en een zendelinge. Door een koptelefoon kunnen bezoekers van het museum luisteren naar de verhalen van deze 'mensen'.

 

Hoewel de verhalen persoonlijk zijn, vroeg ik me onmiddellijk af of dit wel een goed voorbeeld van Digital Storytelling was. De meeste verbeelde personages zijn fictief, hun verhaal is afgeleid uit een roman en samengesteld uit verschillende historische bronnen en menselijke verzinsels. Dit is wat mij betreft geen Oral History, ik hecht wat dat betreft grote waarde aan de waarheid van een verhaal. Wanneer ik twijfel aan de authenticiteit, vind ik het niet meer interessant. Van drie personages weet ik aardig zeker dat ze op de vertelde manier hebben bestaan. Hun verhalen komen uit dagboeken en brieven of worden naverteld door familie. 

 

De verhalen die de beelden 'vertellen' zijn heel interessant en geven een levendig beeld van Nederlands Indië, de Nederlandse overheersing en de invloed die dit had op verschillende groepen mensen. Er worden verschillende kanten van de geschiedenis belicht, ik miste in de tentoonstelling wel de verhalen van de oorspronkelijke inwoners. De verhalen ging vaak over de Nederlanders, dit geeft een vertekend beeld.

 

Er was duidelijk aandacht besteed aan het aankleden van het project, de beelden droegen originele kleding en ook om de beelden heen waren originele objecten te zien. De wassen beelden zelf vond ik erg eng, maar dat is iets persoonlijks. Ze werkten op zich goed om een beeld te geven van de geschiedenis van Nederlands-Indië.

Voor meer informatie: www.tropenmuseum.nl


Opheldering

Posted at 17:17, 2/10/2006

College 28 september

 

Na een verhelderend gesprek met mijn docent ben ik tot de conclusie gekomen dat mijn beeld klopte... gelukkig.

 

Ook hebben we het gehad over het plan voor een eigen DST-project. Ik zat dit project samen met Barbara Pohlman gaan ontwikkelen. (Haar weblog: http://dstbarbarapohlman.blog2blog.nl/ )

 

We zien het helemaal voor ons, hebben er erg veel zin in en zijn hard bezig met de voorbereidingen.

 

Alle tussenstappen die nodig zijn om van plan tot project tot uitwerking te komen, zullen hier te volgen zijn.

 

 


DST DIGITAAL - Capture Wales

Posted at 10:41, 29/9/2006

Project: Capture Wales

Organisatie: BBC Wales

Plaats: Wales, UK

URL: http://www.bbc.co.uk/wales/capturewales/

Laatst geraadpleegd op: 29-9-2006

 

Het project

Op de website die bij dit project hoort worden verhalen verteld door mensen in Wales wonen. De verhalen zijn te bekijken als filmfragmenten, maar de verhalen zijn ook volledig uitgeschreven terug te vinden op de site. De verhalen zijn verdeeld in zes thema's, ze gaan over uitdagingen (challenge), de maatschappij (community), familie (family), herinneringen (memory), passies (passion) en de omgeving (by area). De gebruiker kan op de homepage kiezen voor een van deze thema's, de verhalen die daarbij horen worden met een korte beschrijving en een afbeelding getoond.

 

Kit

 

Wanneer de gebruiker voor een verhaal kiest, kan hij eerst iets lezen over de verteller, zijn verhaal en zijn ervaring met de workshop Digital Storytelling van de BBC. Hier zijn meteen ook reacties van andere bezoekers op het verhaal te zien. Naast al deze informatie is weer de foto te zien, een link naar het filmpje en een link naar de geschreven tekst.

Bij het kiezen van het thema 'by area' verschijnt een plattegrond van Wales, met voor ieder verteld verhaal een stip. Door op een van deze stippen te klikken, kom je bij het verhaal, vanaf hier is dit thema hetzelfde vormgegeven als de andere. 

Reflectie op het project

De verhalen die verteld worden zijn boeiend, de filmpjes zijn van een professionele kwaliteit en hebben een goede lengte. Wat ik heel prettig vind, is dat het verhaal verteld wordt door de persoon die het verhaal ook werkelijk heeft meegemaakt en opgeschreven, het project komt heel echt en persoonlijk over. Ook ben ik blij dat er geen interviewer te zien of horen is, de verhalen worden echt verteld, hierdoor ben je als gebruiker veel eerder betrokken bij de verhalen.

 

De thema's van de verhalen vind ik goed gekozen en de invulling van het thema 'by area' is erg bijzonder. Bij het zien van al die stippen word je vanzelf nieuwsgierig. De website zit heel helder en aantrekkelijk in elkaar, het feit dat de verhalen ook in geschreven vorm worden aangeboden is erg prettig (mijn computer weigerde filmpjes-dienst).


Verwarring

Posted at 14:25, 26/9/2006

Na het vastleggen van alle kennis die ik die dag had opgedaan en het kort beschrijven van de voorbeelden die ik daarbij had gekregen bij Imagine IC, was ik zeer tevreden met mijn weblog-inspanningen. Ik had het gevoel volledig op de hoogte te zijn van de betekenis van de termen Digital Storytelling (DST) en Oral History.

 

Een paar dagen later ging ik verder met mijn onderzoek naar DST-projecten, ik vond er verschillende. Vaak hadden ze veel van elkaar weg, sommigen blonken uit op inhoudelijk gebied, anderen op het gebied van vormgeving en ingenieuze toepassing van multimedia. Als afsluiting besloot ik kijkje te gaan nemen op de weblogs van medestudenten. En toen sloeg de verwarring toe.

 

Mijn beeld van Digital Storytelling was vrij duidelijk, persoonlijke verhalen stonden centraal.

Bij het zien van voorbeelden die andere studenten aandroegen, was ik ineens niet meer zo zeker van mijn definitie. Ik besefte me dat het onderzoek nu pas echt begonnen was...

Wat valt er binnen de lijnen van Digital Storytelling en wat niet?

Gelden normale audiotours en virtuele rondleidingen in musea als Digital Storytelling? Projecten waarbij het verhaal wel te vinden is, maar het persoonlijke naar mijn mening niet....?

 

Reacties graag?!


Imagine IC

Posted at 14:23, 23/9/2006

College 14 september

 

Goed, na al deze theorie die helaas even nodig was om het geheel te begrijpen, zal ik een kort verslag doen van ons bezoek aan Imagine IC. Door dit bezoek kreeg ik meteen een beter beeld bij alle termen die ik tijdens dit eerste college gehoord had.

 

Imagine IC (IC staat voor Identity & Culture) is een organisatie die zich richt op het opsporen, verzamelen en presenteren van immaterieel (inter)cultureel erfgoed. Op dit moment draaien er verschillende projecten op het gebied van Digital Storytelling.

 

De nieuwste expositie van Imagine IC heet: Ik geloof in de Bijlmer

"Het project gaat over religie als maatschappelijk bindmiddel en brengt het sociaal cultureel leven van gelovigen in Amsterdam Zuidoost in beeld (...) Gelovigen komen zelf aan het woord en maakten foto's en videofragmenten van hun geloofspraktijk." www.imagineIC.nl

 

Een ander lopend project is Xpats

"Wat rekenen migranten zelf tot hun migratiegeschiedenis? Wat vertellen zij hun kinderen en kleinkinderen over hun komst naar Nederland en hun vestiging? Xpats is een online forum waarop u direct kunt reageren op beeldmateriaal uit archieven en materiaal van eerdere bezoekers. Aan de hand van persoonlijke ervaringen toont Xpats beeldverhalen rond de thema's Molukse woonoorden, gezinshereniging uit Turkije en Marokkaanse huwelijkspartners" www.imagineIC.nl/xpats

 

Tijdens ons bezoek aan Imagine IC hebben wij vooral digitale projecten als Xpats besproken. Op deze projecten kom ik later in deze weblog terug.

 


Digital Storytelling en Oral History

Posted at 14:07, 19/9/2006

College 14 september

 

Aan het begin van het eerste college kregen wij een korte introductie over Digital Storytelling.

Musea bewaren interessante werken, bijzondere spullen en belangrijke gegevens. Naast deze klassieke elementen van cultureel erfgoed komt er steeds meer belangstelling voor de persoonlijke verhalen bij voorwerpen en historische gebeurtenissen. Wanneer bezoekers verhalen van mensen kunnen horen of lezen, krijgen zij een veel beter en echter beeld, kunnen zij zich dingen veel beter voorstellen en zullen zij zich er ook eerder bij betrokken voelen.

Steeds meer mensen gaan dan ook hun eigen verhaal vertellen, gesteund of zelfs gestimuleerd door verschillende organisaties en culturele instellingen. Zij kunnen deze verhalen gebruiken als aanvulling op hun eigen collectie.

 

Digital Storytelling houdt eigenlijk in: het verzamelen van verhalen van anderen en deze weer verspreiden. Dit verspreiden kan op veel verschillende manieren gebeuren.

 

Oral History

Het tweede deel van het college betrof Oral History, weer iets wat mij totaal onbekend voorkwam... in eerste instantie. Het gastcollege werd gegeven door Yvette Kopijn, zij vertelde het volgende:

 

Oral History draait om het vastleggen van persoonlijke getuignissen, verhalen en belevenissen van normale mensen, gebaseerd op mondelinge bronnen. Bij Digital Storytelling en Oral History wordt vaak te snel aan het eindproduct gedacht, terwijl er in eerste instantie naar de inhoud gekeken moet worden. Wat kan er tijdens een gesprek bij iemand boven komen? Vaak is dit verbazingwekkend veel, het is vooral erg afhankelijk van tijd en vertrouwen.

 

Oral History kan op twee manieren gezien worden, als vak en als methode.

  • Oral History als vak draait om het achterhalen van verhalen en belevenissen. De reden hiervoor is het willen achterhalen van feiten, de vertelde verhalen hebben dan ook het karakter van een getuignis. Daarnaast draait het om het achterhalen van ervaringen, de 'vrager' probeert vooral te achterhalen hoe mensen een bepaald moment ervaren hebben en waarom ze het op die bepaalde manier vertellen.
  • Oral History als methode is een manier van interviewen. De klassieke manier van vraag en antwoord is niet zo aan de orde. Het verhaal wordt overgelaten aan de verteller, dit is de beste manier om een echt, volledig verhaal te verkrijgen.

Zowel in het vak als in de methode staat het leven van mensen en hun ervaringen centraal. De focus verschuift langzaam van grote gebeurtenissen naar kleine persoonlijke verhalen. Dit past erg goed bij de huidige ontwikkeling die we bijvoorbeeld ook op televisie zien.


Digital Storytelling

Posted at 14:43, 18/9/2006

Naast mijn opleiding Redactie en Mediaproductie aan de Hogeschool van Amsterdam volg ik een minor eCultuur en erfgoed aan de Reinwardt Academie, een onderdeel hiervan is het vak Digital Storytelling.

 

De komende tijd zal ik in deze weblog bijhouden wat voor kennis en ervaring ik opdoe met het fenomeen Digital Storytelling. Voor het begin van mijn eerste college was dit voor mijn gevoel totaal onbekend terrein. Maar na dit eerste college bleek dat ik al vaker in aanraking was gekomen met projecten op het gebied van Digital Storytelling, maar dat ik alleen nog nooit van de term had gehoord.

 

De komende tijd hier dus meer tekst, uitleg en voorbeelden!